101 De Schuur en …

De Schuur en …. de stopstreep.

Wie uit de richting Apeldoorn komt en de Dorpstraat in wil rijden ziet bij het stoplicht een bord met de uitnodiging: “Doorrijden tot de stopstreep.” Doe je dat niet, dan zou het kunnen dat de sensor van het verkeerslicht jou niet opmerkt, jou ‘vergeet’, en dat je daar tot Sint Juttemis kunt wachten tot je een ons weegt, totdat je de tekst op dat bord tot je laat doordringen en dan toch eindelijk een meter of twee opschuift en tot de Dorpstraat toegelaten wordt. Realistisch is dit niet, onvoorstelbaar, want al lang zit er dan iemand achter je met z’n (ja, meestal een “hij”) lichten te knipperen of luidruchtig op z’n claxon te hameren.

Nee, op tijd  voorsorteren om van richting te veranderen en stoppen net voor de stopstreep. Ondergetekende is op dat kruispunt heel wat keren linksaf geslagen, letterlijk dus en niet in politieke zin. En wat daar op dat bord staat volg ik keurig op; ik stop daar netjes en wacht ‘groen’ af.

Dit gezegd zijnde, wil ik  u duidelijk maken, dat ik met “De Schuur en….” een stopstreep bereikt heb. Precies 100 keer heb ik nu achter in het kerkblad wat loze ruimte gevuld met een epistel om aandacht te trekken voor De Schuur. En ik heb zo het idee, dat u onder de hand wel weet dat De Schuur bij fietsknooppunt 93 te vinden is.

Het was voor het kerkblad van april of mei 2009 en naar aanleiding van Bevrijdingsdag, dat ik daarin aandacht vroeg voor al die boeken over de oorlog ‘opdat wij niet vergeten’. Maar niet alleen de boeken kregen de aandacht. Het ging over nuttige en onnutte zaken, die een nieuwe en soms ongedachte bestemming kregen, over glazen, over dingen waar we echt niet van wisten waar die voor gebruikt werden. En het ging aan het eind heel vaak over de onmisbare koffie en thee, die geschonken werd door onder andere Koos en Geke.

Neem ik afscheid van De Schuur? Nou, nee; met een aantal anderen blijf ik in de boekenhoek aanrommelen; die hoek heeft iets bijzonders en je komt meestal leuke mensen tegen, her en der uit Nederland. Dat wil je niet missen.

En misschien is er iemand, die “De Schuur en ….” op een eigen wijze en in een eigen vorm wil voortzetten. Je hebt alleen maar een grote duim nodig……!

Ik dank u hartelijk voor alle aandacht, waarmee u mijn stukjes gelezen hebt en ik hoop u nog vaak in De Schuur te ontmoeten. Mocht ik er niet zijn, en dat zal vaker voorkomen, dan zijn er altijd al die andere vrijwilligers en blijft u van harte welkom aan de koffietafel.

De stopstreep is een lijn waar je over heen gaat, misschien met een wat andere koers. Ik groet u vanaf mijn plekje achterin het kerkblad. Wat het vervolg betreft: we komen elkaar toch wel overal tegen, of het nu in de kerk is of in Het Trefpunt of in De Schuur of bij Appie Heijn.

De Schuur gaat ook zonder mijn verzinsels welgemoed verder met al haar vrijwilligers. Petje af voor hen!!

                                                                                   Anne Schiebaan