Kerknieuws 08 april 2020

Woensdag 08 april 2020, 16e jaargang, nummer 16

Het is de Stille week. De week tussen het feest van Palmzondag en het lijden en sterven van de Here Jezus, waarbij we de komende dagen stil staan. Elk jaar komt binnen het christelijk geloof deze bijzondere week terug. Maar dit jaar is de Stille week letterlijk stiller dan in andere jaren. Het is op straat stiller, het is binnen winkels en bedrijven stiller. En het is binnen de kerken stiller. Waar we altijd gewend waren, dat de kerken ’s zondags open zijn, waar we de muziek van instrument en zang ook buiten horen konden, als je op dat moment aan het kerkgebouw voorbij kwam, daar is het nu stil. En niet alleen in deze Stille week. Maar het is al weken stil. En het blijft wellicht maanden stil. De periode rond de Stille week van 2020 zullen we niet snel vergeten!
De stilte is voor velen onverteerbaar. Mensen, die eenzaam zijn, voelen het verdriet van de stilte. Maar juist degenen, die altijd volop in de drukte leven, die allerlei mensen om zich heen hebben, die eigen huizen zoveel mogelijk ontvluchten, omdat anders de muren op hen afkomen, ervaren juist de stilte van deze periode als verstikkend. Ook al hebben we de omstandigheden van de stilte, de dreiging van het coronavirus, de vele slachtoffers, die het gevolg ervan zijn, allen niet gewild, de stilte kan intussen wel een zuiverende uitwerking in ons leven hebben. Om eens in alle drukte tot stilstand te komen. Om eens tot jezelf te komen. Welke waarde schenk ik aan het leven? Aan mezelf? Een periode van stilte om letterlijk en figuurlijk bij stil te staan.
Als er een moment van enorme, ja, haast van voelbare stilte ergens in het lijdensverhaal is, dan is dat wel in Gethsemané. De Here Jezus vertrekt met Zijn leerlingen naar deze stille plek aan de rand van Jeruzalem. Er is een drukkende dreiging, Het virus van verraad heeft Judas te pakken. Degenen, die de Heer gevangen nemen willen, beraden zich op hun strategie, hoe ze dat het beste doen kunnen. De Here Jezus gaat in Gethsemané bidden. Zonder Zijn leerlingen. Die nemen de dreiging niet serieus. Of vallen uitgeput in slaap. De Here Jezus bidt in eenzaamheid. Om het op handen lijden te ontglippen. Of het gevaar niet voorbijgaan kan. Maar tegelijk beseft Hij, dat Hij het aanstaande lijden niet ontkomen zal. De plannen zijn gesmeed, niemand verandert de gedachten van de leiders van het volk. En dan beseft de Here Jezus in de weg van het gebed in de stilte, dat Zijn enige weg is om alles dan maar gelaten te ondergaan. ‘Het komt maar, zoals het komt’. Laat uiteindelijk Uw wil geschieden! In dat besef ervaart Hij in Zijn gebed toch ook weer de kracht en het vertrouwen om die moeilijke weg tegemoet te gaan. En bij die moeilijke weg staan we deze dagen stil. In het diepe besef, dat Zijn vertrouwen uiteindelijk niet geschaad wordt. Uiteindelijk zal God overwinnen. Het licht van Pasen begint reeds aan de horizon te gloren!

Gedachten

Ineens ben ik in tranen.
Voel ik me alleen, en maakt de
uitzichtloosheid me gek.
Grijpt de angst me naar de keel.
 
Op andere momenten ben ik positief.
Zie ik, wat het ons brengt.
Hoe we dit op de een of andere manier
nodig hadden.
 
De wereld, die steeds harder draaide.
Het milieu, dat om aandacht schreeuwde.
Mensen, die om rust schreeuwden.
 
En nu lijkt het, alsof de natuur
aan de rem getrokken heeft.
Aan de noodrem.
Alles komt tot stilstand.
 
Behalve in de zorg.
Daar is de druk enorm.
De mensen, die we jarenlang onderwaardeerden,
een hongerloontje betaalden,
zijn nu onze helden.
We klappen voor hen.
 
Nu wordt zichtbaar, wat echt ertoe doet.
Gezondheid, saamhorigheid, liefde en verbinding.
 
De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.
We leren nu, hoe kwetsbaar we zijn.
Dat in het leven niets zeker is.
En hoe dom we geweest zijn.
Om geld, status en schoonheid
tot het hoogste goed te verheffen.
 
Honderd KM/uur voor het milieu rijden?
Velen zouden zich niet eraan gehouden hebben.
Nu is er bijna niemand meer op de weg.
 
Verre vakanties waren de normaalste
zaak van de wereld.
Sterker nog, het was een trend, waaraan
iedereen graag meedeed.
Hoe verder, hoe beter.
En nu vliegt er bijna niemand meer.
 
Kinderen brachten we massaal naar kinderdagverblijven en BSO’s.
Onze carrières waren belangrijk.
Gaven ons aanzien.
Thuisblijfmoeders moesten zich altijd verdedigen. Het woord alleen al!
 
Nu we verplicht thuis zitten, en onze kinderen ook, weten we de spelletjes weer te vinden.
De verf en de klei.
Worden we zelf weer een beetje kind.
 
Onze ouderen, naar wie we voorheen nauwelijks omkeken,
worden nu met man en macht beschermd.
We bieden onze hulp aan.
Doen boodschappen voor hen, en zingen hen toe, zodat ze zich niet vergeten voelen.
We bellen en skypen, omdat we hen niet bezoeken kunnen.
 
En nu we de kapper, de schoonheidssalons en de rimpeldokter niet meer bezoeken kunnen, wat zal er van onze schoonheidsidealen overblijven?
Onze drang om jong te blijven, terwijl we nu niets liever willen dan oud worden.
 
De natuur kan eindelijk ademhalen.
De natuur, waarvan wij deel uitmaken, maar waarvan wij zo vervreemd geraakt waren.
Wat zijn we nietig, als de natuur van zich horen laat.
Tsunami’s, orkanen, bosbranden, epidemieën.
Dan laten we alles vallen, en hebben alleen elkaar nog.
Naakt en kwetsbaar.
 
Ik haal ook eens diep adem, en droog mijn tranen.
Het komt goed.

(Van het Intranet van het Gelre ziekenhuis)

De Paascyclus
Vanwege het Coronavirus kan de Paascyclus niet in de kerk plaatsvinden, maar dit jaar kunt u online op www.pknlieren.nl de diensten volgen. Veel gemeenteleden hebben hieraan op een verantwoorde manier meegewerkt, zodat iedereen zich aan de coronavoorschriften houden kon. Witte donderdag kunt u de eerste uitzending vanaf 17.00 uur bekijken. Goede Vrijdag om 17.00 uur, Stille zaterdag om 19.00 uur en de eerste Paasdag om 09.00 uur. Namens de voorbereidingscommissie,
Reinoud Roukema & Wilma Boot.

Collecten 2020
Samen maken we het werk van de kerk mogelijk. De kerk zijn we samen. We geloven in delen: in gebed, in solidariteit en in gaven. Collecteren is een heel concrete manier om met mensen dichtbij en ver weg te delen. Uw collecten maken het werk van de kerk mogelijk. U steunt daarmee onder meer het werk van zending en (wereld)diaconaat, het ontwikkelen van werkvormen voor jeugdwerk, handreikingen voor pastorale zorg en ondersteuning voor pioniersplekken, die naar nieuwe vormen van kerk zijn zoeken. Collecteert u ook dit jaar weer mee?
In deze tijd is een andere manier van collecteren van toepassing. De diaconie volgt voor een groot deel de landelijke vastgestelde collectes, en wij proberen u daarover te informeren. Wilt u naar een van deze doelen geld overmaken: zou u dan duidelijk vermelden willen om welk doel het gaat. Het kan via Diaconie Prot.Gem Lieren-Beekbergen NL05RABO0306001888.